Iedere reis is anders.
Daarom werk ik niet vanuit één techniek of een vast stappenplan. Ik luister naar wat je vertelt, maar ook naar wat zich onder de oppervlakte laat zien.
Soms helpt praten en soms hebben we juist al genoeg gepraat. Afhankelijk van wat jij nodig hebt, maak ik gebruik van gesprek, reflectie, hypnose, tekenen, verbeelding, lichaamsbewustzijn en andere ervaringsgerichte werkvormen.
De techniek is nooit het doel. Het doel is dat jij jezelf beter leert begrijpen, voelen en dragen. Zodat er ruimte ontstaat voor nieuwe keuzes.
Deze route past bij je wanneer je merkt dat je steeds terugkomt bij dezelfde patronen, verlangt naar meer rust of het gevoel hebt dat je ergens onderweg jezelf een beetje bent kwijtgeraakt. Je hoeft niet precies te weten wat er speelt. Nieuwsgierigheid naar jezelf is genoeg om te beginnen.
Voor veel mensen worden oude patronen pas echt zichtbaar binnen het gezin. Misschien merk je dat het verdriet van je kind direct iets in jou oproept. Of dat je als ouder meer verantwoordelijkheid draagt dan goed voor je is. Misschien zie je jezelf terug in je kind, of ontdek je dat bepaalde oude overtuigingen een rol spelen in hoe je reageert.
Door mijn achtergrond in de jeugdhulpverlening kijk ik niet alleen naar gedrag, maar vooral naar wat er onder gedrag schuilgaat en hoe mensen elkaar binnen een gezin beïnvloeden. Daarom onderzoeken we binnen De Reis niet wie iets fout doet, maar wat er gebeurt, wat er geraakt wordt en wat ieder nodig heeft.
Juist door bewust te worden van je eigen patronen ontstaat er meer ruimte om anders te reageren, zowel naar jezelf als naar de mensen van wie je houdt. En juist daarom is het gezin voor veel mensen een waardevolle spiegel binnen De Reis. Niet omdat iemand schuld heeft aan wat er gebeurt, maar omdat relaties vaak zichtbaar maken wat gezien wil worden.